Konto Grants może prowadzić tylko reklamy w wyszukiwarce i tylko po $2 za kliknięcie, chyba że licytuje inteligentnie. To, co może robić bez ograniczeń, to sprowadzać ludzi na stronę — a odwiedzający, który przyszedł raz, to coś innego niż obcy.
Jeśli strona jest otagowana, ci odwiedzający gromadzą się w odbiorców. Konto płatne z małym budżetem może wtedy wydać go na ludzi, którzy już coś przeczytali, zamiast na ludzi, którzy nigdy nie słyszeli o organizacji — a to zwykle różnica między budżetem płatnym, który działa, a takim, który nie działa.
Czego to wymaga
- Tag na stronie, zanim nadejdzie ruch. Odbiorcy budują się od dnia, w którym tag działa, a nie wstecz, więc to jedyny krok, którego nie da się nadrobić później.
- Listy warte rozdzielenia: wszyscy, ludzie, którzy dotarli na stronę programu, ludzie, którzy zaczęli darowiznę i przerwali. Trzecia jest mała i zwykle to ta, za którą warto płacić.
- Minimalny rozmiar, zanim lista w ogóle może zostać użyta, który ustala Google — powód, by zacząć zbierać na długo, zanim kampania płatna istnieje.
- Informacja o prywatności mówiąca, co jest zbierane, co w większości miejsc jest pytaniem prawnym, a nie reklamowym.
Samo konto Grants nie może kierować na tych odbiorców — jest tylko w wyszukiwarce — ale może ich obserwować, w ten sposób dowiadujesz się, czy wracający odwiedzający zachowują się inaczej, zanim wydasz na nich cokolwiek.
O co ludzie pytają
Czy to dozwolone?
Zbieranie odbiorców z odwiedzających stronę to zwykłe tagowanie Google Ads, a nie zgoda specyficzna dla Grants. To, co samo konto Grants może z nimi robić, jest ograniczone tym, że jest tylko w wyszukiwarce.
Czy potrzebujemy konta płatnego, żeby zacząć?
Nie, a zaczęcie bez niego jest sednem: listy potrzebują miesięcy, by stać się użyteczne, więc zbieranie powinno zacząć się, zanim budżet istnieje.
Czy to pomaga liczbom samego konta Grants?
Co najwyżej pośrednio. To powód, by dbać o ruch z Grants poza miesiącem, w którym przyszedł, a nie taktyka dla współczynnika klikalności.