Identyfikator klienta to dziesięć cyfr, którymi Google nazywa jedno konto reklamowe — w ekranach Google Ads zapisywane jako 123-456-7890, a wszędzie tam, gdzie przyjmuje je API, jako 1234567890. Każde wywołanie tutaj podaje jeden: o czym raportujesz, w czym proponujesz zmianę, do kogo należy dziennik zmian.
Konto się dostaje, a nie znajduje
Nie szukasz konta i nie możesz podać takiego, którego ci nie przekazano. GET /google-ads/v1/accounts wypisuje konta, w których twoja organizacja może pracować, a każde inne wywołanie przyjmuje jedną z tych wartości. Identyfikator, którego nie ma na tej liście, dostaje odpowiedź jak konto, które nie istnieje — 404, nigdy 403, i tymi samymi słowami, żeby nikt nie odróżnił prawdziwego konta, którego nie wolno mu ruszać, od numeru, który do nikogo nie należy.
Ta lista mówi też, co wolno w każdym koncie. may_change true oznacza, że można tam zaproponować zmianę; false oznacza, że konto służy tylko do czytania i raportowania i do niczego więcej — od czego wiele działających kont zaczyna i na czym zostaje.
Dziesięć cyfr z myślnikami lub bez, jedno i drugie jest dobre. API normalizuje to, co wyślesz, i odpowiada w postaci z myślnikami, którą czyta człowiek.
O co ludzie pytają
Jak dostać konto na tę listę?
Ktoś ci je przekazuje. Albo partner przypisuje twojej organizacji jedno ze swoich połączonych kont, albo twoja organizacja podaje własne konto i prosi specjalistów, żeby się nim zajęli — i w obu przypadkach ten, do kogo konto należy, przyjmuje zaproszenie w Google Ads.
Czy agent może zgadnąć identyfikator?
Może wysłać dowolne dziesięć cyfr i usłyszy, że konto nie istnieje — tę samą odpowiedź, którą dostaje na numer, którego nikt nigdy nie użył. Próbowanie niczego nie uczy.
Jedno konto czy kilka?
Tyle, ile ci przekazano. Każde wywołanie podaje jedno, więc asystent pracujący na kilku po prostu za każdym razem podaje inne.